Ήλιος ο Πρώτος, Οδ.Ελύτης

Για να μπαίνουμε σιγά -σιγά στο καλοκαίρι με την αύρα του Ελύτη. 

Γιατί κάτι το μεσοπρόθεσμο, κάτι οι φοροεπιδρομές, κάτι τα στημένα στο ποδόσφαιρο μου φαίνεται πως ξεχάσαμε το καλοκαίρι.

Μη τους κάνουμε το χατίρι.

Δεν χαλάμε την διάθεσή μας για κανέναν ΓΑΠ και για κανέναν ΜΠΕΝΙ.

Το παλεύουμε. Θα τους στείλουμε σπίτι τους και θα πάμε διακοπές.

 Οδυσσέας Ελύτης

 XIII

Αυτός ο αγέρας που χαζεύει μες στις κυδωνιές
Το ζουζούνι αυτό που πιπιλάει τα κλήματα
Η πέτρα που ο σκορπιός φοράει κατάσαρκα
Κι αυτές οι θημωνιές μέσα στ' αλώνια
Που καμώνουνται τον γίγα σε μωρά παιδιά ξυπόλυτα.

Οι ζωγραφιές του ανάστα ο Θεός
Στον τοίχο που έξυσαν τα πεύκα με τα δάχτυλα τους
Ο ασβέστης που βαστάει στη ράχη του τα μεσημέρια
Και τα τζιτζίκια τα τζιτζίκια μες στ' αυτιά των δέντρων.

Μεγάλο καλοκαίρι από κιμωλία
Μεγάλο καλοκαίρι από φελλό

Τα κόκκινα πανιά λοξά στα σαγανάκια

Στον πάτο ζώα κατάξανθα σφουγγάρια

Των βράχων φυσαρμόνικες

Πέρκες από τις δαχτυλιές ακόμη του κακού ψαρά

Ξέρες περήφανες στις πετονιές του ήλιου.

Ένα και δυο: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας
Ένα και δυο: τη μοίρα του ήλιου θα την πούμ' εμείς.

(Ήλιος ο Πρώτος, 1943)

Καρδιές να καίγονται, Κ.Παλαμάς

Κ. Παλαμάς

«Ο Χριστός να καίγονται γυρεύει καρδιές όχι κεριά.

Και με σταυρούς κανείς δεν τον λατρεύει και γονατίσματα βαριά.

Γιατί λατρεύει το Χριστό όποιος δίνει για τον πλησίον τη ζωή,

Όποιος το γυμνωμένο κρυφοντύνει και τον φτωχό ελεεί.

Όποιος την αδικία κεραυνώνει και αγνό το μέτωπο κρατεί,

Κι’ έχει Θεό την καλοσύνη, κι’ έχει Θεό την αρετή».

ΚΥΡΙΕ, ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Στις 15 Ιουνίου 1994 έφυγε από την ζωή ο σπουδαίος Μάνος Χατζηδάκις. Ένας άνθρωπος που άφησε βαθιά τα ίχνη της μουσικής στην Ελλάδα και στον κόσμο. Ταξίδεψε πολλούς ο Μάνος.

Δεν χρειάζονται ωραία λόγια. Η μουσική του τα λέει όλα.

Ας την ακούσουμε.

Μικρό αφιέρωμα σήμερα και αύριο!

ΤΡΕΛΛΗ ΡΟΔΙΑ, Οδυσσέας Ελύτης

Τραγούδι : Χειμερινοί Κολυμβητές

Σ' αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάς

Σφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά

Που σκιρτάει στο  φως σκορπίζοντας το καρποφόρο γέλιο  της

Με ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά

Που σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο

Ανοίγοντας όλα τα χρώματα ψηλά με ρίγος θριάμβου ;

Όταν στους κάμπους που ξυπνούν τα ολόγυμνα κορίτσια

Θερίζουνε με τα ξανθά τους  χέρια τα τριφύλλια

Γυρίζοντας τα πέρατα των ύπνων τους, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά

Που  βάζει ανύποπτη μέσ' στα χλωρά πανέρια τους  τα φώτα

Πού ξεχειλίζει από κελαηδισμούς τα ονόματά τους, πέστε μου

Είναι η τρελλή ροδιά που μάχεται τη συννεφιά του κόσμου;

Στη μέρα που απ' τη ζήλια της στολίζεται μ' εφτά λογιώ φτερά

Ζώνοντας τον αιώνιον ήλιο με χιλιάδες πρίσματα

Εκτυφλωτικά, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά

Που αρπάει μια χαίτη μ' εκατό βιτσιές στο τρέξιμό της

Ποτέ  θλιμμένη  και  ποτέ  γκρινιάρα, πέστε μου  είναι  η τρελλή ροδιά

Πού ξεφωνίζει την καινούρια ελπίδα πού ανατέλλει;

Πέστε μου, είναι η τρελλή ροδιά που χαιρετάει στα μάκρη

Τινάζοντας ένα μαντίλι φύλλων από δροσερή φωτιά

Μια θάλασσα ετοιμόγεννη με χίλια δυο καράβια

Με κύματα που χίλιες δυο φορές κινάν και πάνε

Σ' αμύριστες ακρογιαλιές, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά

Που τρίζει τ' άρμενα ψηλά στο διάφανον αιθέρα;

Πανύψηλα με το γλαυκό τσαμπί που ανάβει κι εορτάζει

Αγέρωχο, γεμάτο κίνδυνο, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά

Που σπάει με φως καταμεσίς του κόσμου τις κακοκαιριές του δαίμονα

Που πέρα ως πέρα την κροκάτη απλώνει τραχηλιά της μέρας

Την πολυκεντημένη από σπαρτά τραγούδια, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά

Που βιαστικά ξεθηλυκώνει τα μεταξωτά της μέρας;

Σε μεσοφούστανα  πρωταπριλιάς και σε τζιτζίκια δεκαπενταυγούστου

Πέστε μου, αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται, αυτή που ξελογιάζει

Τινάζοντας απ' τη φοβέρα τα κακά μαύρα σκοτάδια της

Ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά

Πέστε μου, αυτή που ανοίγει τα  φτερά στο στήθος των πραγμάτων

Στο στήθος των βαθιών ονείρων μας, είναι η τρελλή ροδιά;

Ὁ μικρὸς Ναυτίλος, Ὀδυσσέας Ἐλύτης

Ὅτι μπόρεσα ν΄ ἀποχτήσω μία ζωὴ ἀπὸ πράξεις ὁρατὲς γιὰ ὅλους, ἑπομένως νὰ κερδίσω τὴν ἴδια μου διαφάνεια, τὸ χρωστῶ σ΄ ἕνα εἶδος εἰδικοῦ θάρρους ποὺ μοῦ ῾δωκεν ἡ Ποίηση: νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει.

Δὲν παίζω μὲ τὰ λόγια. Μιλῶ γιὰ τὴν κίνηση ποὺ ἀνακαλύπτει κανεὶς νὰ σημειώνεται μέσα στὴ «στιγμή» ὅταν καταφέρει νὰ τὴν ἀνοίξει καὶ νὰ τῆς δώσει διάρκεια. Ὁπόταν, πραγματικά, καὶ ἡ Θλίψις γίνεται Χάρις καὶ ἡ Χάρις Ἄγγελος· ἡ Εὐτυχία Μοναχὴ καὶ ἡ Μοναχὴ Εὐτυχία.

μὲ λευκές, μακριὲς πτυχὲς πάνω ἀπὸ τὸ κενὸ ἕνα κενὸ γεμάτο σταγόνες πουλιῶν, αὖρες βασιλικοῦ καὶ συριγμοὺς ὑπόκωφου Παραδείσου.

Δὸν Κιχώτης, Κώστας Οὐράνης

Ἀτσάλινος καὶ σοβαρὸς ἀπάνω στ᾿ ἄλογό του
τὸ ἀχαμνό, τοῦ Θερβαντὲς ὁ ἥρωας περνάει,
καὶ πίσω του, τὸ στωικὸ γαϊδούρι του καβάλα
ὁ ἱπποκόμος του ὁ χοντρὸς ἀγάλια ἀκολουθάει.
Αἰῶνες ποὺ ξεκίνησε κι αἰῶνες ποὺ διαβαίνει
μὲ σφραγισμένα ἐπίσημα, ἑρμητικὰ τὰ χείλια
καὶ μὲ τὰ μάτια ἐκστατικά, τὸ χέρι στὸ κοντάρι,
πηγαίνοντας στὰ γαλανὰ τῆς Χίμαιρας βασίλεια...
Στὸ πέρασμά του ἀπ᾿ τοὺς πλατειοὺς τοῦ κόσμου δρόμους, ὅσοι
τὸν συντυχαίνουν, γιὰ τρελλὸ τὸν παίρνουν, τὸν κοιτᾶνε,
τὸν δείχνει ὁ ἕνας τοῦ ἀλλουνοῦ - κι εἰρωνικὰ γελᾶνε
Ὦ ποιητή! παρόμοια στὸ διάβα σου οἱ κοινοὶ
οἱ ἄνθρωποι χασκαρίζουνε. Ἄσε τους νὰ γελᾶνε:

οἱ Δὸν Κιχῶτες πᾶν μπροστὰ κι οἱ Σάντσοι ἀκολουθᾶνε!

Κώστας Οὐράνης

Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα, αυτό του Δον Κιχώτη του Κώστα Ουράνη.  Ο δρόμος του χρέους, του καθήκοντος  και της προσφοράς μερικές φορές προκαλεί τα ειρωνικά σχόλια και τα γελάκια "κι εἰρωνικὰ γελᾶνε". Μα 'γω προσπαθώ πάντα να τους αφήνω πίσω, "τους κοινούς", στην μιζέρια τους, στην ανασφάλειά τους, στην κακία τους και προχωρώ μπροστά. Οι Δον Κιχώτες πάντα πάνε μπροστά και οι υπόλοιποι σέρνονται. Οι θαρραλέοι και οι τολμηροί κοιτάνε μπροστά, σκέφτονται θετικά, ονειρεύονται και κάποια στιγμή αρχίζουν να υλοποιούν. Τα ειρωνικά πάντα θα ακούγονται. Θες γιατί κάποιοι δεν καταλαβαίνουν τι κάνεις ή δεν μπορούν να καταλάβουν, θες γιατί το "αγκαθάκι" ξεπηδά, ακόμα και μοναχικός να είναι ο δρόμος, αξίζει να τον διαβείς. Στο τέλος θα αποζημιωθείς. Σίγουρα θ’ αξίζει.

Άτιτλο, ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Βρέχει με απόλυτη ειλικρίνεια.

Άρα δεν είναι φήμη.

O ουρανός υπάρχει

και δεν είναι το χώμα λοιπόν η μόνη λύση,

όπως ισχυρίζεται ο κάθε τεμπέλης νεκρός.

 ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

"Μεταφερθήκαμε Παραπλεύρως"

“ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ” XIV, Οδυσσέας Ελύτης

Στα χτήματα βαδίσαμε όλη μέρα
Με τις γυναίκες τους ήλιους τα σκυλιά μας
Παίξαμε τραγουδήσαμε ήπιαμε νερό
Φρέσκο καθώς ξεπήδαγε από τους αιώνες

Το απομεσήμερο για μια στιγμή καθήσαμε
Και κοιταχτήκαμε βαθιά μέσα στα μάτια.
Μια πεταλούδα πέταξε απ΄ τα στήθια μας
Ήτανε πιο λευκή
Απ΄ το μικρό λευκό κλαδί της άκρης των ονείρων μας
Ξέραμε πως δεν ήταν να σβηστεί ποτές
Πως δε θυμότανε καθόλου τι σκουλήκια έσερνε 

Το βράδυ ανάψαμε φωτιά
Και τραγουδούσαμε γύρω τριγύρω:

Φωτιά ωραία φωτιά μη λυπηθείς τα κούτσουρα
Φωτιά ωραία φωτιά μη φτάσεις ως τη στάχτη
Φωτιά ωραία φωτιά καίγε μας
                         λέγε μας τη ζωή.

Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ΄ τα χέρια
Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν
Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης, το γνωρίζουμε
Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό, τόχουμε νιώσει
Εμείς τη λέμε τη ζωή, πηγαίνουμε μπροστά
Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε.

Είμαστε από καλή γενιά.

Έτος Ελύτη

Αν δώσεις...

Αν δώσεις ένα ψάρι σ’ έναν άνθρωπο,

Θα φάει μια φορά.

Αν τον μάθεις να ψαρεύει,

Θα τρώει σ’ όλη του τη ζωή.

Αν τα σχέδιά σου είναι για ένα χρόνο, σπείρε σπόρους.

Αν είναι για δέκα χρόνια, φύτεψε δέντρο.

Αν είναι για εκατό χρόνια, μόρφωσε το λαό.

Σπέρνοντας μια φορά σπόρους, σοδιάζεις μια φορά.

Φυτεύοντας ένα δέντρο, σοδιάζεις δέκα φορές.

Μορφώνοντας το λαό, σοδιάζεις εκατό φορές.

Κουάνγκ-τσέου, 4^ος -3^ος αι.π.Χ, Κίνα

Φερτε πίσω τα μάρμαρά μας!!!